31.03.08 Tilpassa opplæring

Ingen elever er like. Dersom skulen skulle lagt til rette for hver enkelt elev, skulle me ikkje hatt litt fleire lærare i eit klassenrom då? I staden for berre ein, maks to som det er i dag...

Eg lærte ein del nye sentrale omgrep i desse timane til Åshild.

Likeverd opplæring: I og med at ingen elever er like, må ein også forskjellsbehandla dei. Forskjellsbehandling kan ein forbinda med ein negativ ting, men her meiner me å forskjellsbehandla elevane slik at dei får mest mogleg ut av undervisninga, på ein positiv måte altså!

Tilpassa opplæring: Dette er ei plikt så både skuleeigar, ledelsen og læraren har overfor elevane. Læraren skal tilpassa si undervisning etter den enkelte elevs evner og føresetnader.

Inkluderande opplæring: Dette betyr at alle elevane skal ta del i fellesskapet på ein likeverdige måte, både fagleg, sosialt og kulturelt. Men gjeld dette også dei elevane meg spesielle behov? På den praksisskulen som eg var på, blei dei elevane med spesielle behov, tatt ut av timane til dei andre. Då satt dei på eit grupperom med ein assisten å jobba med oppgåver i staden for. Dette gjalt sjølvsagt ikkje alle timane, men faktisk dei fleste. Blir dette heilt feil? Eg merka godt at den eine eleven med spesielle behov, hadde vanskeleg for å sosialisera seg med dei andre elevane i klassen. Kan dette være på grunn av at han ikkje deltar i fellesskapet med dei andre i timane?

Spesialundervisning: Er i utgangspunktet tilpassa opplæring. Det er ein rett etter opplæringslova som skal sikra ein tilpassa og likeverd opplæring for personar som ikkje har, eller kan få, tilfredstilla utbytte av den ordinære opplæringa.

Eit anna viktig omgrep som var nytt for meg denne timen, var differensiering. Det handlar om å ta hensyn til den enkeltes elev føresetnadar og behov når det vert bestemt korleis undervininga skal organiserast og gjennomførast. Eit av de eldste differensieringstiltaka me har, er å dela elevane i skuleklassar etter alder.

Tilpassa opplæring:

Den praksisskulen som eg var på, Skåredalen, sette MI-teorien høgt i fokus. Denne teorien går ut på at alle elevar skal føla seg heime i ein eller fleire av intelligensene. Slik at alle veit at dei er flinke til noko! Dette vil eg seie er ein form for tilpassa opplæring. Det hang plakatar i klasserommene, på veggen i gangane og på lærarrommet om dei ulike intellingensene. Språk klok, matematikk klok, romlig/visuell klok, kropp klok, musikk klok, meg klok og natur klok.

Praksislærer sa at dei hadde arbeida med at alle i klassen skulle finne ut av kva slags intelligens dei høyrte heime i. Elevane skulle også skrive ned kva for intelligensar dei trudde dei andre i klassen kom til å velja. På denne måten blei elevane meir bevisst på kva dei sjølv var flinkast i, og kva deira medstudentar var gode på.

Det at elevane kunne velje mellom rød (lettast), gul (vanskligare) og blå (vanskligast) oppgåver i matteboka si, er også ein form for tilpasse opplæring. Læraren ga oppgåver i alle fargane for kvar veke i matematikken, men det var elevane sjølv som viste kva slags nivå dei låg på og kva slags av dei oppgåvene dei skulle gjera.

Eg blei litt imponert over at så mange elevar valte dei gule og blå oppgåvene, då det var dei rød-oppgåvene som var lettast! Då fekk eg veta av praksislærar at denne klassen var flinke til å gi seg sjølv store utfordringar. Dersom dei ikkje greide det, var det jo berre til å hoppe ned eit hakk i boka igjen, så hadde dei i allefall prøvd!

Det skal bli spanande å sjå korleis eg kjem til å arbeida med tilpassa opplæring i yrkeslivet. Eg har mange tankar no, men sikkert endå meir når eg kjem ut som fersk utdanna lærar!

På slutten av timane til Åshild fekk me jobba i grupper. Oppgavå var å finne døme på korleis ein kunne leggje opp tilrettelagt undervisning for ein klasse. Me fann også fleire døme på tilpassa opplæring. Det var lærerikt å få høyre kva dei andre gruppene presenterte, her var det mange gode forslag til tilpassa opplæring som eg kjem til å ta med meg vidare!

26.03 - 28.03.08 Yrkeestetisk seminar

Onsdag dag 1:
I dag starta seminaret som skulle gå over tre dagar. Eg hadde merka kvelden før at det faktisk var ein del teori som skulle lesast før seminardagen. Dette blei lest i siste liten, så du kan sei at det forsatt satt friskt i minnet til seminardagen! Etter ein del praktisk informasjon, presentasjon av casen "Per" og at Tormod hadde prata litt om etikk, var det berre til å setje i gong. Gruppene var delt inn på førehand, og alle klarte å få organisere seg greit. Me hadde fått utdelt eit ark med dei fire ulike casene som me skulle diskutere i gruppa. På kvar case skulle me finne ut: grunnlegjande problem, ta ein konsekvensetisk og pliktetisk analyse og konklusjon til slutt. Seminaret var lagt opp til at dei fire caseane skulle arbeidast med på dag 2, så fyste dagen gjaldt det å utarbeide 10 yrkesetiske bud for lærere. Dette var jammen meg vansklegare enn ka eg trudde! Det er mykje viktig ein skal ha med i desse buda, og me var livredde for å gløyme eit viktig punkt! Det værste var når me skulle arrangere dei 10 buda i rett rekkjefølge, alle var jo så viktige!
Til slutt blei vi einige om arrangeringa, sjølv om kanskje nokon av buda burde hatt arrangering på lik linje. Dagen fauk i frå oss, og me var allerie klar for å ta fatt på caseane på dag 2.

Torsdag dag 2:
I dag var det diskusjon og utarbeiding med caseane som stod på programmet. Case 1 og 2 gjekk fort, der var gruppa ganske einige om kva som var plikt og kva som blei konsekvens. Dei caseane som blei brukt mest tid på, var case 3 og 4. Her blei det til og med diskusjon på kva det grunnlegjande problemet var! Medan nokon meinte at problemet i case 3 var at Linda`s foreldre mangla sosiale intelligens, meinte kanskje andre at det var kommunikasjonen mellom Linda og foreldra som var det grunnleggjande problemet. Det var kjekt at gruppene blei blanda på tvers av klassane. Dette tror eg opna for meir diskusjon innad i gruppa. Me blei i alle fall einige om alt til slutt, og følte oss klar for presentasjonsdagen.

Fredag dag 3:
Ingen av oss visste heilt korleis me skulle leggje fram "svaret" på caseane våre fram til resten av klassen. Men eg trur samtlege av oss pusta letta ut då me skjøna organiseringa! Birgit hadde laga eit diskusjonsbord, der alle var likestilte. Dette gjorde at eg berre senka skuldrene, for no var det jo ingenting å grua seg for lengre! Fantastisk god idè Birgit!
Alle gruppene fekk trekja kvar sin lapp, på den lappen stod det kva slags case ein skulle leggje fram, eller om ein skulle leggje fram dei 10 yrkesetiske buda som gruppa hadde utarbeida. Mi gruppe trakk case 3, noko som passa veldig bra i og med at dette var ein av dei caseane som gruppa hadde diskutert mest. Det var interessant å få høyre dei andre gruppene sine meiningar og tolkningar på dei ulike caseane, og ikkje minst på den case 3 som mi gruppe la fram. Det blei i alt ein veldig godt diskusjonsdag, med mykje nyttig informasjon om kva som var lov, kva ein burde gjere, og kva ein absolutt ikkje skulle gjere i diverse ulike situasjonar!
Birgit var ein veldig god ordstyrar, som holdt orden på kven sin tur det var til å snakka. Dette gjorde at me fekk ein ryddig og informasjonsrik diskusjonsdag.

Eg drog god nytte av dette seminaret, og vonar det er ein slik arbeidsmåte som dykk lærare kunne tenkje dykk å ta i bruk fleire gonger i løpet av dette studiet.

Her er dei 10 yrkesetiske boda som gruppa vår utarbeida:

1. Ein lærar skal væra ein god rollefigur.
2. Ein lærar skal oppretthalda teieplikta overfor elevane og kollegaene.
3. Ein lærar bruker ikkje fysiske eller psykiske trusler mot elevane.
4. Ein lærar skal visa respekt og være fordomsfri for elevar, føresatte og kollegaer.
5. Ein lærar må tilpassa språket etter elvanes nivå og ikkje bruka upassande ord ved kommunikasjon med elevane.
6. Ein lærar skal væra psykisk stabil.
7. Ein lærar skal ha eit balansert forhold etter elevanes behov.
8. Ein lærar har tolmodighet og forståelse overfor elevane.
9. Som lærar er det viktig å ha ein god kjemi/tone med elevane, dei føresette og kollegaene.
10. Ein lærar bør ha ein variert undervisningsmetode for elevanes beste.

25.02 - 14.03.08 Praksisperiode 3

Siste praksisperiode for dette året er over, og eg sit igjen med mykje nyttig kunnskap og er blitt eit par erfaringar rikare.

Allereie fyste veka var det fult kjør. Undervisning som skulle planleggast, nytt stoff som skulle lesast og timar som skulle undervisast! Dette var mykje nytt på ein gong, og eg kan hugse at eg ikkje sov så godt om nettene dei fysste dagane av perioden.

Andre veka gjekk betre, eg var begynt å komma inn i ein godt rytme på det heile. Følte meg tryggare og meir sjølvsikker der er stod og hadde undervisning.

Siste veke var eg sjølvsagt komt inn i ei dagleg rutine. No følte eg meg trygg på det eg gjorde. Eg hadde undervisninga aleine, utan praksislærar og utan medstudentar. Kvifor måtte me tilbake på skulebenken igjen no?

Eg ser på det som positivt at eg følte at praksisperioda var altfor kort. Då eg endeleg følte at "no har eg taket på det!" då skulle me tilbake til Stord for å læra meir. Denne perioda var meir omfattande enn sist periode. Eg kan hugsa at me hadde det travelt då òg, men ikkje så travelt som me hadde det denne perioda. Me fekk eit djupare innblikk i korleis ein lærar jobbar med planlegging av timar, vekeplanar, lekseplanar, mål for veka og korleis dei jobbar saman i lærarteam. Bare det å setje opp ein lekseplan kunne være krevande i seg sjølv. Ein måtte jo leita seg gjennom all slags bøker for å finna ei passande lekse. Og det var ikkje nok med at me skulle finna leksene til elevane, me skulle helst ha gjort dei på førehand, slik at me viste kva løysinga var, før elevane. Dette var ein stor jobb, men med mykje gøy!

Det var også interessant å få prøva ut ulike måtar å undervisa på. Det var ikkje vanskeleg å sjå på elevane om dei likte undervisningsmetoden eller ikkje. Dei var vertfall ganske flike til å uttrykje seg om det var ein måte som dei ikkje likte! Dei var heller lite flinke av å skryta av oss...noko som ikkje var heilt uforventa...

I slutten av dagen hadde praksislærar alltid ein oppsummering av korleis det hadde gått i timane våre. Dersom det var eg som hadde hatt ein norsktime, tok ho opp kva som var bra og kva som eg kunne ha gjort annleis. Dette gjorde ho mens heile gruppa var samla, slik at alle kunne dra seg nytte av dei tilbakemeldingane eg fekk. Dette syns eg var ein god måte å gjere det på, for me er jo der for å læra alle saman, ikkje sant?

Nokon av dei viktigaste tinga me skulle ha i bakhovudet under ei planlegging av ei økt, var motivering, organisering og læringsutbytte. Dette blei eg ganske merksamd på for kvar økt eg skulle planlegge.

Eg starta til dømes ein naturfagtime med eit heilt mørkt klasserom, men med levande lys framme på kateteret. Denne timen skulle me ha om elektrisitet. Eg prata med elevane om elektrisitet før og no, og at dei ikkje hadde nokon anna form for støm før i tida, derfor nytta dei seg av levande lys.

Det blei også positive reaksjonar frå klassen då eg i ein norsktime samla alle i ein ring på golvet og sa at me skulle mime sj-lyd ord. Dei hadde jo ikkje trudd at norksfaget kunne væra kjekt!

Personleg mål for praksisperioden: Eg vil ha fokus på å gjere timane mine meir motiverande og spanande for elevane. Eg skal alltid møte opp godt forberedt til kvar time. Eg vil tru at ein motiverande time vil auka engasjemanget hos elevane, slik at dei kan få meir utbytte av det som eg vil læra dei.

Dette var mitt personleg mål for praksisperioden. Og eg følte at eg klarte å hald det fokuset oppe heile tida. Eg fekk mykje skryt frå praksislærar for god motivasjon for elevane i mine timar, det blei eg litt stolt over, for det er ikkje så lett å få 21 elevar til synast at den same tingen er like spanande!

Til slutt vil eg gi litt skryt til vår praksislærar. Ho har vært ein god støttespelar gjennom heile perioden. Eg har fått gode konkrete tilbakemeldingar på alt eg har gjort, noko som har fått meg til å føla meg tryggare på ein del områder. Vonar me får ein lika god praksislærar til neste år?

11.02.08 Ynskjeøkt - Spesialundervisning

Det var oss studentar som valte temaet for timen i dag. Og det var stort fleirtal om at me ville få eit djupare innblikk i spesialudervisning i skulen. Dette er eit tema som me heilt sikket vil møta på i den kommande lærarkvardagen. Enten du har erfaring eller ikkje, vil ein nok tideleg nok få komme bort i denne forma for undervisning.

Det er lagt meir og meir vekt på spesialundervisning i skulen no til dags. Eg hugsar tilbake på mi tid på barneskulen, då lærarane nesten ikkje praktiserte det i heile tatt. Eg kan hugse ein i klassen som fekk litt enklare matteoppgåver enn oss andre, men det var ikkje noko meir enn det.

Då me var i praksis på Skåredalen, var det to elevar i min klasse som fekk spesialundervisning. Den eine dagen fekk eg prøva meg i ein slik spesialundervisningstime med ein elev med konsentrasjonsvanskar. Dette var meir krevande enn ka eg hadde trudd! Me skulle gjere matematikkoppgåver, men han var interessert i noko heilt anna. Då var det mi oppgåve å få styrt han litt meir over på matematikken,og lengre vekk frå snakket om hund. Men dette kan du tru at ikkje var lett! For kvar gong han hadde løyst ei oppgåve, trudde han det var greit at han starta pratinga om andre ting igjen. Denne timen var utroleg lærerik for meg, det fekk meg til og med inn på tankane om å ta spesialpedagogikk som det 5. året i lærarutdanninga.

Eg blei interessert og gjekk og snakka med ein lærar som jobbar på ein skule i Haugesund, om spesialpedagogikk. "Nei, du må ikkje finna på å ta spesialpedagogikk som det 5. året. Du vil bli sette til kun slike elevar når du kjem ut i arbeidslivet!" Det var beskjeden eg fekk av denne læraren...
Eg blei litt skremd, og lurar på "er det verkeleg slik?"

For det om eg vil ta faget spesialpedagogikk, treng eg vel ikkje berre jobbe med elevar med ulike problemområder? Får eg vil jo også undervisa i ein klasse...

Det er trygt å veta at ein ikkje står aleine på eit slik felt. Det er viktig å ha gode støtteapparat rundt seg, som ein kan henvenda seg til i situasjonar der ein er usikker og treng råd. PPT er ein slik samarbeidspartnar. Alle er jo interessert i kva som er for elevens beste.

Eit nytt ord som eg lærte i løpet av desse timane var ordet "diskalkuli". Dette ordet brukar me på elevar som slit med vanskar i matematikken. Medan ordet "dysleksi" var eg kjent med frå før. (Lese og skrivevanskar) Som lærar har ein eit stort ansvar når det gjeld elevane. Ein må observera om ein kan finne symptoma til til dømes lese og skrivevanskar. Dette kan vere krevande dersom ein ikkje heilt veit kva ein ska sjå etter. Det er bare ein liten grunn til at alle lærare no til dags, burde ha brei kunnskap innforbi spesialpedagogikken.

No blir det mykje snakk om elevar med spesielle behov. Men kva med dei elevane som ikkje treng spesialundervisning? Me skal ikkje gløyme desse. Det er viktig å halde oppe motivasjonen til dei elevane som ikkje får reisa på bondegård kvar fredag eller får sitta så mykje med PC`en på datarommet. I praksis fekk eg eit inntrykk av at dei fleste elevane uten spesielle behov, forstod kvifor dei elevane med spesialundervisning hadde eiget opplegg.

Eg fekk mykje ut av denn økta, ikkje berre lærte eg nokon nye, nyttige begrep, men blei også eit hakk sikrare på at det er dette feltet som eg vil gå vidare med i mi lærarutdanning.

04.02.08 Sjølvbilete og attribusjonsteori

Nesten flaut å seie det, men eg var forsatt i Thailand då me hadde om dette temaet! Kunne nesten høyrast ut så eg hadde vært der i eit halvt år, dersom du les på bloggane...men eg va der altså berre 17 dagar.. Det var ein del nytt stoff å lesa på når eg kom heim att kan ein sei!

Då eg skulle setje meg ned å lese teorien, Imsen kap.16 og 17, fekk eg litt problemer. Her sto det veldig mykje som var nytt for meg, og eg synes det var vanskeleg å setje seg inn i mykje av det eg las.

"Skulen skal ha omsorg for heile eleven", syns eg var eit godt omgrep. Ein tenkjer kanskje ikkje over at skulen faktisk har mange viktige oppgåver når det gjeld elevane. Dei skal utvikla eleven som person, både i kunnskap, moralsk, når det gjeld følelsar, skapande og sosialt. Skulen skal også utvikla elevanes etiske, sosiale og kulturelle kompetanse. Dette høyrtes ut som eit stort ansvar!

Er skulen med på å utvikle oppfatninga av sjølvet?
Etter kvart som eg les vidare i kapittelet, tror eg svaret er ja. George Herbert Mead meiner i sin teori at det er andres reaksjonar på oss sjølv som me observerar. Denne prosessen kan me kalla for speilingsteori. Læraren er med på å påverke elevanes sjølvoppfatning både positiv og negativt. Til døme, lærarar som forskjellsbehandlar elevar som dei oppfattar som sterke eller svake. Dette trur eg er ein viktig ting å hugse på når ein skal ut i arbeidslivet, korleis forskjellsbehandling kan verke inn på sjølvoppfatningen til elevar. Ein må vere litt forsiktig slik at ikkje det blir eit negativt utslag.
Ein annan ting som kan verke inn på sjølvoppfatniga kan vere karakterer og vurdering frå lærar. Dette betyr mykje for elevane, då det har konsekvensar for framtida. Her er det prestasjon i dei ullika faga som spelar inn.

Ein teori som eg synes var interessant å lesa om var Erik Homburger Erikson sin teori om utvikling av personlegdom. Det var ei veldig god skisse av den psykososiale utviklingsprosessa i Imsen boka på side 435. Her kunne ein lese om menneskets åtte aldrar, noko som vekka min oppmerksemd. Eg følte at eg kjente meg igjen i mange av tilfella, kanskje hugsar eg best den pubertetsfasen og identitetdanning. I denne perioda av livet er det mykje nytt som skjer, og ikkje minst mykje nytt som skal prøvast. Det er ein, for mange, vanskeleg periode i livet med både identitet og rolleforvirring. Sjølv om eg ikkje har vært gjennom alle periodane i den psykososiale prosessa endå, vil eg tru at Erikson har fått med mykje viktig stoff om livet i sin teori, og at mange kan kjenne seg igjen i denne teoria om personlegdom.

Attribusjonsteori
Her blei eg nesten skremt av bare ordet, attribusjonsteori. Eit langt og vanskeleg ord, men heldigvis en kort og grei forklaring på i Imsen boka på side 452.
"Om to personer er vitne til den samme hendelsen, eller om de utfører den samme handlingen, er det ikke sikkert at de ville forklare forløp eller utfall på samme måte. Det er et generelt fenomen at vi tolker omgivelsene våre. Det er nødvendig for at tingene skal få mening. Alt som skjer med oss og rundt oss, alt vi ser og hører, blir omhyggelig filtrert og puttet inn i vår egen forståelsesverden hvor tingene blir tillagt mening." (Imsen 2005)
Undervegs i kapittelet var det veldig mange gode døme på ulike situasjonar innforbi dette temaet. Dette hjalp meg godt på veg! Det er ingenting som er verre enn å lesa seg gjennom eit stoff så ein ikkje forstår.

Motivasjonsteori veke 5

Eg skal berre ærlig innrømma at eg forsatt var i Thailand (noko som kan være ein motivasjon i seg sjølv) då Åshild hadde om emne motivasjon.

MEN det betyr ikkje at eg ikkje har lest eller ikkje gjort meg nokon tankar om emne, for det HAR eg gjort!

I og med at eg gjekk på kroppsøving i fjor, var ikkje dette temaet så heilt ukjendt for meg. Me fekk høyre heile tida at det var viktig å lage eit opplegg som var motiverane for elevane, noko som skulle vekke elevanes interesse. Men me fant fort ut at kanskje ikkje dette var så lett. Noko som kanskje eg synes var kjempe gøy å halde på med i gymsalen, var heilt gørr keisamt for nokon av elevane, og ikkje minst barnsleg! Den reaksjonen hadde eg kanskje ikkje venta meg, og det fekk meg etter kvart til å tenkje på kor forskjellig syn me kan ha på motivasjon.

Det er stor forskjell på indre og ytre motivasjon. Og eg vil tru at det er ofte den ytre motivasjonen som trer til i skulesamenhengen. Ein får gode karakterer eller anerkjensle frå lærar dersom ein gjer det bra på ein prøve eller på ei oppgåve. Månge elevar gjer skulearbeidet fordi dei må, og ikkje fordi dei syns det er kjekt eller meiningsfult. Karekterene og tilbakemeldingane som elev får frå lærar, blir då deira "belønning" for godt arbeid. Men kva med dei som ikkje får så gode tilbakemeldingar eller karakterar? Vil det bli ein belønning for dei på same måte?

Det finst ulike måtar å forstå motivasjon på. Den eine måten som eg har nemt over, er Behavioristisk perspektiv (belønning og straff). Til det eg har erfart til nå, gjennom praksis, kan eg vel sei at det er denne måten å forstå motivasjon på som står sterkast i skulen. Kan eg ha rett då?

Dei andre perspektiva er kognitivt perspektiv og humanistisk perspektiv. Eg synes det var lærerikt å lesa om dei ulike perspektiva, og dei sto veldig godt forklart i Imsen boka på s.379. Spesielt viktig syns eg måten de kognitive teoriene legg vekt på korleis tankane våre er med på å forme motivasjonen. Det at elevene holder på med det fordi dei synes det er spanande og finner ein meining i det dei gjer, synes eg er spesielt viktig for motivasjonen. "Det å søke nye utfordringer og å mestre de oppgavene en har satt seg, er en del av menneskets natur." (Imsen, 2005)

Då eg var i praksis på Skåredalen, hadde eg fokus på motivasjon heile tida då eg skulle planleggje nye timar. For meg var det ikkje berre viktig at alle elevane skulle følgje med i timen eller gjere alle oppgåvene, men eg ville at dei skulle ha ein følelse av at "dette var gøy!",og at dei satt igjen med den følelsen at dei fant ei meining med kvifor me skulle læra detta. Det var også viktig for meg å få alle interessert i det me skulle halde på med. Noko som til tider kunne væra ein stor utfordring. På bilete: Ut på tur i naturfagen!

Det er nok ikkje berre elevar som til tider slit med motivasjonen, eg kan ærleg innrømma at eg har mine periodar eg òg. Eg vil nok væra meir bevisst på dette etter at eg har blitt lærar, kor viktig motivasjonen er for elevane og ikkje minst for meg sjølv!

Samansatt tekst

I medan klasse A1 gjekk på skulen kvar dag i det sure vestlandsvinterværet, låg eg på ei tropisk øy i Thailand og nøyt late dagar. Noko som skulle straffa seg hardt etter at eg kom heim...

Ettersom alle hadde laga den samansatte teksten i lag med nokon, måtte eg gjere denne oppgåva aleine. Eg grua meg fælt til å ta fatt på dette, sidan eg føler meg litt utrygg på det området. Men i veka før praksis satte eg av ein heil dag for å setje meg inn i korleis eg skulle gjere det. Dette resulterte i at eg ikkje berre laga ein samansatt tekst, men eg laga 3 stk på ei veke! Men berre ein av dei samansatte tekstane var fagrelatert kan eg sei. Det var så utroleg gøy å redigere, setje inn lyd, bilete og tekst! Eg storkoste meg mens eg holdt på med denne oppgåva, og var utroleg stolt over at eg ikkje trengte hjelp ein gong!

Nå lurar dykk kanskje på kva bok eg reklamerte om i min samansatt tekst?

Karius og Baktus av Torbjørn Egner.

Dette var ei spanande bok å arbeide med. Som liten likte eg Karius og Baktus veldig godt, det er spanande bilder i boka som gjer at du greier å leve deg inn i historia etter kvart som du les ho. Alle bildene i den samansatte teksta har eg tatt sjølv med eige kamera. Tekst etter kvar bilete har eg skreve sjølv, og lyden kjem frå ein samle CD med Torbjørn Egner sine eventyr på. Eg hadde også laga ein animasjon av Karius og Baktus som skrik etter loff, eg håpar berre folk ser kva det skal likne på! Til slutt har eg rulletekst. Med Helge Toft sin "Haugesund Sove" som bakgrunnssong.

Eg har fått løyve av Helge Toft til å bruka songen hans i den samensatte teksta mi. Men eg manglar forsatt svar frå Bjørn Egner for bruk av bilete og lyd frå CD. Håpar at det snart kjem eit svar!